Mannen en abortus

Er is Hulp voor mannen

Mannen hebben ook pijn is de titel van een van onze folders. Hoeveel vrouwen én mannen lijden er inmiddels aan de gevolgen van een abortus? Binnen drie weken klopten er vier mannen aan bij Er is Hulp vanwege een abortus.

Tom* belt ons omdat zijn vriendin de volgende dag een abortus zal laten doen. Een tijd geleden hebben ze aan familie en vrienden al verteld dat ze een kindje verwachten! Maar nu opeens wil zijn vriendin Sandra een abortus. En hun kindje is al 16 weken! Tom is vorige week mee geweest naar het abortuscentrum, maar kwam daar tot de ontdekking dat hij als vader totaal geen stem heeft. Vandaag belt hij ons. Hij stuurt ons de mail die hij zojuist heeft gestuurd aan het abortuscentrum met het verzoek tot lijkbezorging, omdat hij niet wil dat zijn kindje als afval wordt weggegooid. Hij wil zijn kindje dan liever begraven. Hij is radeloos en vraagt of wij hem kunnen helpen. In overleg met Tom bellen wij met zijn vriendin, maar ze wil er niet meer over praten. We vragen twee van onze waaksters om de volgende ochtend vroeg dag bij het abortuscentrum te staan. Tom zal ook komen met een vriend. Daar ontmoeten ze elkaar. Ze bidden en wachten rustig af tot Sandra met haar zus komt. Als Sandra aan komt lopen, negeert zij Toms laatste smeekbede en loopt direct naar binnen. Tom is bemoedigd door de steun van de waaksters. Vier dagen na de abortus ontvangt hij een antwoord van het abortuscentrum: “Het spijt me, maar wij kunnen hierin niets voor u betekenen. De Nederlandse wet is heel duidelijk: de vrouw neemt de beslissing over het al dan niet uitdragen van een zwangerschap en zij beslist zelf wie ze bij haar besluitvorming betrekt. Vanwege de privacybescherming mogen wij ook geen informatie over onze cliënten geven aan derden of handelen in opdracht van derden. Ik begrijp dat dit voor u een moeilijke situatie is en hoop van harte dat uw huisarts en psycholoog u verder kunnen begeleiden.“

Jaap belt zes ons dagen later. Zijn vriendin is acht weken zwanger en wil abortus. Jaap is verontwaardigd ‘dat zij voor god speelt’ en alleen beslist. Hij is ook kwaad op de regering die toelaat dat vaders geen rechten hebben. Hij vraagt of wij zijn vriendin Anouk willen bellen. ’s Avonds bel ik Anouk. Ik leg uit dat dit niet de normale gang van zaken is, maar dat Jaap vandaag gebeld heeft met het verzoek of wij haar willen bellen. Ik attendeer haar op onze website en vertel haar dat Er is Hulp vrouwen helpt die ongewenst zwanger zijn en bied haar hulp aan voor als ze hulp nodig heeft. Anouk zegt geen hulp nodig te hebben. Ik vraag nog wat ze weet van abortus en de gevolgen. Anouk zegt dat ze genoeg weet. Ze geeft aan dat ze niet vervelend wil zijn, maar dat ze dit gesprek nu wil afsluiten. Ik bedank haar voor haar tijd en zeg dat ik haar belde voor haarzelf, voor Jaap maar ook vanwege hun ongeboren kindje dat nu het kind van de rekening gaat worden. Ik vraag of ze dat begrijpt. Ja dat begrijpt ze maar haar besluit staat vast. We groeten elkaar beleefd.

Jaap belt de volgende dag hoe het gesprek is geweest. Ik geef aan dat dit vertrouwelijk is, maar dat Anouks besluit vast staat. De ochtend van de abortus staan er weer twee trouwe waaksters biddend bij het centrum waar Anouk naar toe gaat. Jaap wil verder geen hulp. Hij geeft aan dat hij wel een maand met vakantie gaat.

René mailt diezelfde week. Hij heeft een kortdurende relatie gehad met een meisje. Na een maand belt zij hem en vertelt zwanger te zijn. Beiden hebben een christelijke achtergrond. Zij gaat nog naar de kerk. Hij al een tijd niet meer. Verbijsterd is hij dan ook dat zij al heel snel kiest voor een abortus. Hij heeft slapeloze nachten en is helemaal in de war. René heeft contact met Simco onze hulpverlener voor mannen.

En dan nog die aangrijpende mail van Paul met als onderwerp: “abortus, hopeloos en kapot.” Hij schrijft hierin onder andere dat zijn ex-vriendin, die al twee kinderen heeft van verschillende mannen, hem liet weten dat ze nu zwanger was van hem. Ze wilde een abortus en ze stond erop dat hij mee zou gaan. René kon dit niet. Nu is hij kapot en verslagen. Hij schrijft:

“Ik weet dat ik na deze relatie, zwangerschap en abortus nooit meer een vrouw wil. Ik laat mijn wens om vader te worden los. Ik voel me minderwaardig, eenzaam in mijn verdriet omdat mijn eerste kind mij is afgenomen door abortus. Volgens mijn ouders, familie en vrienden moet ik me niet aanstellen omdat het ‘slechts’ een abortus is. Maar het voelt alsof een deel van mij is afgenomen en ik gefaald heb om mijn eigen kind te beschermen. Ik rouw en ben kwaad op mijn ex. Ik voel een verdriet om mijn eerste kind wat nu weg is en niet mocht leven. Ik heb er geen woorden meer voor en mijn tranen zijn op. Ik heb geen idee hoe ik nu verder moet…”

* Om privacy te waarborgen zijn de namen en concrete gegevens zoveel mogelijk geanonimiseerd.